Nowe serce Stoczka Łukowskiego rośnie w oczach. Burmistrz: „Z utęsknieniem czekamy na pierwsze spacery”

Park Chojniak w Stoczku Łukowskim przechodzi metamorfozę – powstaje amfiteatr, równe ścieżki, ławki i latarnie. Włodarze miasta planują otwarcie rekreacyjnej przestrzeni jeszcze tej jesieni. Inwestycja warta jest blisko 8 milionów złotych, z czego większość pochodzi z dofinansowania z Urzędu Marszałkowskiego.

 Wystarczy krótki spacer w okolice stoczkowskiego Chojniaka, by zobaczyć, jak z dnia na dzień zmienia się ten kawałek miasta. Od wczesnej wiosny park przypomina wielki plac budowy. Gdzieś między dawnymi alejkami, które miejscowym kojarzyły się ze starymi drzewami i senną ciszą, wyłaniają się właśnie kontury zupełnie nowego miejsca. Znika dawna prowizorka. W jej miejsce rodzi się przestrzeń, w której aż będzie chciało się przysiąść z kawą czy po prostu wziąć głęboki oddech po pracy.

Ciężki sprzęt i ekipy budowlane uwijają się tam od rana do wieczora.

Na papierze to wciąż urzędowe plany, ale w terenie już wyraźnie rysuje się bryła amfiteatru. Do tego dojdą równe ścieżki, na których wreszcie nie poślizgniemy się po deszczu, mnóstwo młodych roślin, rzędy ławek i latarnie. Te ostatnie wreszcie rozjaśnią parkowe zakamarki po zmroku. Władze miasta nie ukrywają ulgi, że maszyny pracują bez żadnych poślizgów.

Umowy i harmonogramy dają wykonawcy czas aż do grudnia 2026 roku. To szmat czasu. W ratuszu nikt jednak nie zamierza trzymać mieszkańców w niepewności przez kolejne sezony, zwłaszcza gdy zwały ziemi tak szybko znikają pod nową infrastrukturą.

Wielkie zmiany dużo kosztują. Przemiana parkowego krajobrazu pochłonie w sumie niespełna 8 milionów złotych. Mała gmina rzadko może pozwolić sobie na taki rozmach z własnej kieszeni. Tutaj zadziałała urzędnicza determinacja – aż 95 procent tej kwoty to potężny zastrzyk gotówki zdobyty w Urzędzie Marszałkowskim.

Dla Stoczka to coś więcej niż wbicie łopaty pod nowe chodniki.

Te wyłożone miliony mają się zwrócić w czymś, czego nie da się łatwo przeliczyć na złotówki: w codziennej wygodzie mieszkańców i zwykłej dumie z tego, jak wygląda ich własne miasto.