Trudna lekcja w łukowskim liceum. O tych wydarzeniach nie wolno nam zapomnieć!

W auli łukowskiego liceum imienia Tadeusza Kościuszki spotkały się dwa światy – współczesna młodzież oraz tragiczna historia ludzi, którzy kiedyś żyli tuż obok nas. Okazją do tych rozmów był Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu. To właśnie w minioną środę, 28 stycznia, uczniowie naszych szkół średnich mieli szansę posłuchać o losach osób, o których świat przez lata starał się nie zapomnieć.

Spotkanie przyciągnęło wielu słuchaczy, a na scenie zasiedli eksperci potrafiący o przeszłości opowiadać z wielką pasją. Kinga Żelazko z lubelskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej oraz znany w naszym regionie Ryszard Biesak starali się przybliżyć młodym ludziom rzeczywistość, jakiej dziś na szczęście nie muszą oglądać na własne oczy. Cała akcja narodziła się z pomysłu Departamentu Kultury Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie i szybko zyskała poparcie lokalnych władz.

W murach najstarszego łukowskiego liceum zasiedli uczniowie i nauczyciele niemal ze wszystkich placówek prowadzonych przez Powiat Łukowski. Słuchali o wydarzeniach, które choć wydają się odległe, działy się na naszych ulicach i w pobliskich kamienicach. To niezwykle ważne, by właśnie w takim miejscu wybrzmiała prawda o losach dawnych sąsiadów, zwłaszcza że historia ma to do siebie, że lubi przypominać o sobie w najmniej spodziewanych momentach.

Wybrana data nie była przypadkowa, bo to właśnie 27 stycznia przypada rocznica wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau. To miejsce stało się na całym świecie symbolem największego okrucieństwa, jakie człowiek mógł zgotować drugiemu człowiekowi. Od ponad dwudziestu lat, dzięki decyzji ONZ, pod koniec stycznia ludzie na każdym kontynencie zatrzymują się na chwilę, by oddać hołd pomordowanym.

W całym kraju odbywają się wtedy uroczyste apele i składanie kwiatów, a główne obchody tradycyjnie gromadzą tłumy w Oświęcimiu oraz przy warszawskim pomniku Bohaterów Getta. Łukowska konferencja pokazała, że lokalna społeczność również potrafi w godny sposób pielęgnować pamięć o przeszłości. Dzięki takim rozmowom historia przestaje być tylko suchym zapisem w podręczniku, a staje się żywą opowieścią o ludziach, którzy przed laty tworzyli barwny krajobraz naszego miasta.