Muzeum Regionalne w Łukowie ma mieć patrona. Znamy nazwisko! (WIDEO)

Z propozycją nadania imienia łukowskiej placówce wystąpił podczas 12. Nocy Muzeów poseł Sławomir Skwarek.

Muzeum Regionalne w Łukowie jest jednym z najważniejszych miejsc kultury i sztuki w regionie. Teraz ma szansę stać się jeszcze bardziej znaczącym miejscem dla mieszkańców i turystów, ponieważ poseł PiS Sławomir Skwarek ogłosił, że złoży wniosek na Zarząd Powiatu, aby muzeum otrzymało patrona.

W czasie 12. Nocy Muzeów w Łukowie, poseł Skwarek publicznie wystąpił z inicjatywą, aby muzeum otrzymało imię Jana Stanisława Majewskiego. Jan Stanisław Majewski był znanym i szanowanym działaczem społecznym, który przez wiele lat działał na rzecz rozwoju kultury i sztuki w Łukowie. Był m.in. założycielem Łukowskiego Towarzystwa Kulturalnego, a także autorem wielu książek i artykułów dotyczących historii i kultury Łukowa.

Wniosek o nadanie Muzeum imienia Jana Stanisława Majewskiego musi zostać jeszcze rozpatrzony przez Zarząd Powiatu, ale już teraz cieszy się dużym poparciem wśród mieszkańców Łukowa i okolic. To świetna wiadomość dla wszystkich miłośników kultury i historii, którzy chcą poznać bogatą przeszłość tego regionu.

JAN STANISŁAW MAJEWSKI

Urodził  się 25 IV 1899 w Adamowie. S. Władysława i Jadwigi z Cebulów. Jego ojciec trudnił się handlem. M. wychowywał się w skromnych warunkach materialnych. Pocz. uczył się w Adamowie, a następnie w kilku okolicznych wsiach. W 1910 r. przeniósł się do Łukowa, a r. później rozpoczął naukę w miejscowym gim. W 1915 r. po ukończeniu 4. klas przerwał naukę. Powodem była konieczność podjęcia, po wyewakuowaniu o. w głąb Rosji, pracy zarobkowej. Mając na utrzymaniu pięcioro rodzeństwa znajduje zatrudnienie jako naucz. wiejski. Nauczał w szk. w Staninie i Anoninie (pow. łukowski). W tym samym r. wstąpił do POW. Rozpoczął również działalność społ.

W Staninie zorganizował amatorski zespół teatralny, utworzył Tow. Oświatowo-Dramatyczne i bibliotekę publiczną „Świt”. Należał do współzałożycieli miejscowego ogniska nauczycielskiego. W 1916 r. współorganizował przemarsz do Łukowa w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3-go Maja. W 1919 r. wstąpił w szeregi WP. Służba wojsk. M. trwała do 1922 r. Następnie wrócił do Łukowa i podjął pracę jako urzędnik w Starostwie Powiatowym. W Łukowie M. ponownie zangażował się w działalność społ., należał do najaktywniejszych czł. Stow. Kult.-Ośw. „Ogniwo”. W l. 1924-5 wchodził w skład jego Zarz., kierując jego sekcją oświat. Najwięcej energii i zainteresowania poświęcał w tym czasie pracy dziennikarskiej. Jeszcze w 1916 r. współpracował z wydawanym w Łukowie „Pamiętnikiem Łukowskim”. Od 1924 r. wchodził w skład trzyosobowej Komisji Administracyjnej zajmującej się sprawami wydawniczymi „Gazety Łukowskiej”, organu prasowego Stow. „Ogniwo”, którego pierwszy numer ukazał się we IX t.r. 1 VII 1925 M. został powołany na stanowisko red. naczelnego. „Gazeta Łukowska” była programowo pismem regionalnym i apolitycznym. Pod kierownictwem Majewskiego. pismo zywskało ładniejszą szatę graficzną, lepszy papier i jakość zamieszczanych fot. Jako red. naczelny  prowadził stały przegląd prasy, kronikę miejscową, pisał sprawozdania z działalności „Ogniwa” i życia społ.-kult. oraz gospodarczego miasta. Swoje artykuły podpisywał najczęściej inicjałami, np. „M”, „m”, „jm”.Samo pismo przetrwało do 1928 r. W tym samym roku zaczęła ukazywać się „Gazeta Powiatu Łukowskiego” – miesięcznik pow. oddz. ZNPSzP w Łukowie.

  Po przekształceniu w 1933 r. „Gazety Powiatu Łukowskiego” w dwutygodnik „Podlasie”, Majewski nadal aktywnie udzielał się w pracy red. i dziennikarskiej. Pisywał również, choć zdecydowanie rzadziej do gazet siedleckich i lubelskich. We IX 1938 M. rozpoczął wydawanie własnego pisma – miesięcznika „Kronika Ziemi Łukowskiej”. Oficjalnie jako red. naczelny i wydawca występowała żona Antonina. Większość materiału prasowego przygotowywał sam, publikując pod różnymi inicjałami. W nocie wydawniczej deklarował apolityczność miesięcznika, ale też państwowo-narodowy charakter pisma, propagowanie etyki chrześcijańskiej i idei demokratycznych. Celem miało być dokumentowanie osiągnięć łukowian na rożnych płaszczyznach życia. Łącznie ukazało się 11 numerów „Kroniki Ziemi Łukowskiej”, a ostatni został wydany w VII 1939.